این سفرهای غربت
پر اند از یاد گونه‌های مهربانی
که زمانی
بر شانه من آرام گرفته بودند
زمزمه‌های پنهانی دست‌هایی
که در آن تاریک روشن خواب و بیداری
گرمای دلمان بودند
بی آن که روزه بگیرند
از سکوت
روزهایی را که در پیش اند
روزهایی را که نیلوفر آبی
دلتنگ برکه کوچکش خواهد بود
بی آنکه حتی یک بار
آغوشش را تر کرده باشد
یاد نازنینی
که اسمش
کلید مهتاب بود
تا دل ما را روشن کند

از کنار برفها به این سادگی نگذر 
نگاه کن!
اینها جای پای پرنده‌ای کوچک
بر روی برف ها نیست 
                                    کسی روی برف ها گریه کرده است...

پ.ن:زنده‌ام هنوز. و دلتنگ.
                                      همین!

درست است که زودتر از آن که فکرش را بکنی همه چیز تمام می‌شود، اما چه اشکالی دارد؟ همان‌طور که خود نویسنده هم می‌گوید، چرا نمی‌شود با خاطره خوش چند دقیقه عشق، یک عمر با سعادت زندگی کرد؟
«یک ساعتِ عشق، صد جهان ارزد...
صد جان به فدای عاشقی باد ای جان...»

خداوندا مُو بیزارُم از این دل
شُو و روزُم در آزارُم از این دل...

سنگ سر نوشت را به گریه نمی‌کنند                کی شود ز اشک پاک، گناه نگاه من

یکی بنده‌ام با تنی پر گناه
به پیش خداوند خورشید و ماه
همی بوی مهر آید از باد او
به دل راحت آید هم از یاد او
به بدمهری من روانم مسوز
به من بازبخش و دلم بر فروز
ستاره شب تیره یار من است
من آنم که دریا کنار من است
همیشه دلم در غم مهر اوست
شب و روزم اندیشه‌ی چهر اوست
کجا آن همه روز کردن به شب
دل و دیده گریان و خندان دو لب...

دلم خیلی تنگه.

دلم می‌خواد گریه کنه.

دلم لوس شده.

دلم از سفر بدش میاد.

دلم...

         آیدا کجاست الآن؟

کار جدید که می‌آید، با هزار شوق و علاقه می‌روم و آن را می‌خرم، به این امید که این یکی متفاوت باشد. یا نه، شبیه باشد. شبیه همه‌ی کارهای خوبی که پیشتر شنیده‌ایم و امروز اثری ازشان نیست. ولی هر بار،یکی دو بار که آن را گوش می‌کنم، زیر لب، همکلام حافظ می‌شوم که «زهره سازی خوش نمی‌سازد مگر عودش بسوخت...»
خوب که فکر می‌کنم، می‌بینم بیشتر کارهای اخیر موسیقی‌مان ناقص بوده‌اند. فراموش کرده‌ایم رمز ماندگاری این‌ها را که مانده‌اند. باید یادمان بیاید که زیبایی آسان بدست نمی‌اید. که زیبایی، زاییده‌ی مجاورت نظم است و راز. که اثر زیبا، هم ظاهری آراسته دارد و هم باطنی پرمغز. همان‌طور که با نظم خود ذهن را آرام می‌کند، با پیچیدگی‌اش به تکاپو و تفکر وامی‌دارد. خیلی مهم است این عنصر تفکر در موسیقی. کاری که عمیق باشد را نمی‌شود سرسری گوش داد. مجبورت می‌کند بنشینی و به آن فکر کنی، نه این که هر کاری خواستی بکنی، موسیقی هم گوش بدهی.
حلاصه این که سلیقه‌ی هنرمندانمان تنزل پیدا کرده. به کارهای سطحی راضی می‌شوند. می‌دانم. شاید این وسط تقصیر شنونده‌هایمان هم کم نباشد. همین ما جوان‌ها که تمام روزمره‌مان شده سر و صدا. سر و صدا گوش می‌کنیم و لذت هم می‌بریم. هر کسی هم هر چه گفت، اعتراض می‌کنیم که جوانیم و این جوانی هم شده دلیل برای هر کارمان که نمی‌خواهیم راجع به آن فکر کنیم. اصلاً هم انگار نه انگار که به خودمان توهین می‌کنیم. همه چیزمان شده «فوری». دیگر کاری به افلاطون نداریم که می‌گفت هر اثر هنری، بسته به درجه‌ی کمالش، شایستگی این را پیدا می‌کند که آرکتیپ خودش را متجلی سازد و حیات دهد. یعنی آن الگوی متعالی که اثر، سعی در نمایشش داشته، و می‌تواند حلول کند در کار هنری. ولی در کدام کار؟
همین است که نظامی هفت‌گنبد را که شروع می‌کند می‌گوید:

دیر این نامه را چو زند مجوس                    جلوه زان داده‌ام به هفت عروس
تا عروسان چرخ اگر یک راه                         در عروسان من کنند نگاه
از هم‌آرایشی و هم‌کاری                           هر یکی را یکی کند یاری

فراموش کرده‌ایم منظور مولوی چه بود از آن «نغمه»هایی که «در بهشت» شنیده‌ایم و این آرکتیپ‌ها که «یادمان آید از آن‌ها اندکی» چه بوده‌اند و چطور تجلی می‌کنند، یا حافظ که می‌گفت:
راهی بزن که آهی بر ساز آن توان زد            شعری بخوان که با آن رطل گران توان زد

جفا کرده‌ایم. بیشتر از همه به خودمان. موسیقی‌مان هم شد مثل کنسرو که هر چه بود، حاضر و آماده خریدیم و مصرف کردیم و اصلاً به این فکر نکردیم که خودمان را پرورش دهیم. هنرمندانمان هم مقصراند. فراموش کرده‌اند نظم را ،معنی را. یادشان رفته حافظ را که می‌گفت:

هر کو نکند فهمی، زین کلک خیال‌انگیز              نقشش به حرام ار خود، صورتگر چین باشد

حالا در این برهوت، دل می‌بندیم به همان آوازهای اقبال آذر و شب،سکوت،کویر و بر آستان جانان و از این دست. دلمان را خوش می‌کنیم به این که لااقل زمانی پیش، مردمی بوده‌اند که آوازشان، فریاد عشقشان بوده و ‌فهمیده‌ بوده‌اند «ذوق مستی» را. حسرت می‌خوریم که «عندلیبان را چه پیش آمد هزاران را چه شد»...

-----------------------------------------------------------------------
*به کسانی می‌گویند که بیرون از معبد هستند و به درون آن راه نیافته‌اند. مراد کسانی است که درک درستی از این امر مقدس(هنر)ندارند.

                         خدا حرفهایم را می‌شنود

                                                  وقتی که هر روز

                                                    در چشمانت

                                                  بارانی می‌شوم...

ای دریغا پاره‌ی دل جفت جان...