من اینجا بس دلم تنگ است،
و هر سازی که می بینم بد آهنگ است،
بیا ره توشه برداریم
قدم در راه بی برگشت بگذاریم...

پ.ن: واسه این که سوء تفاهم نشه: این راه سوم، در واقع راه دومه! راه سومی که بهت گفتم، راه اول اینه! درسته که راه نوش و راحت و شادی نیست، ولی خیلی راحت طلبانه است.

   حرف را باید زد!
   درد را باید گفت!
   سخن از مهر من و جور تو نیست.
   سخن از
   متلاشی شدن دوستی است،
   و عبث بودن پندار سرورآور مهر
    ...

  سینه ام آینه ایست،
  با غباری از غم.
  تو به لبخندی از این آینه بزدای غبار.
  ....
  من چه می گویم، آه....
  با تو اکنون چه فراموشی ها،
  با من اکنون چه نشستن ها، خاموشی هاست.

                تو مپندار که خاموشی من،
                هست برهان فراموشی من.

....

گاه می اندیشم،
خبر مرگ مرا با تو چه کس می گوید؟
آن زمان که خبر مرگ مرا
از کسی می شنوی، روی تو را
کاشکی می دیدم....

امان از این دل صاحب مرده و امان از من و امان از تو...

آخ خدا... دیگه من که دارم می بینم آخرش خودم می مونم و خودت...

تو که میدونی درد دل منو.... از تو صبر می خوام....  آرامش مي خوام....

خدایا نمی شد منم مثل بقیه می آفریدی؟ نمی شد منم دوست داشتنم مثل بقیه بود، دوست نداشتنم مثل بقیه بود؟

خدایا... جرات ندارم بگم اينو مي خوام ازت... نمي گم من رو عوض كن... با همه سختييايي  كه به خاطرش ميكشم دوست دارم همينطوري بمونم... نمي گم هم بقيه رو عوض كن.... خدايا فقط بهم صبر بده.... 

همه ستارگان آسمان را بگویید،

نورشان را بگذارند و

به مهمانی دل من بیایند!

دل من پر نور است!

خاموش و غمگین هر دو ساعت ها نشستیم!
خاموش و غمگین هر دو بر هم دیده بستیم!
ناگاه، ناگاه،
آن بغض پنهان را، که گفتی،
                      می کُشتمان چون جور و بیداد زمانه،
با های های بی امان در هم شکستیم؟...

از دل، به هم افتاده، مالامال اندوه،
بر شانه های خسته، بار درد، چون کوه،
می گفتم و می گفتم و می گفت و می گفت،
تا آفتاب زرد، در اعماق جنگل ها فرو خفت!

دریا و من، شب تا سحر بیدار ماندیم.
شعری سرودیم.
اشکی فشاندیم.
شب تا سحر، آشفته حالی بود با آشفته گویی،
اندوه یاران بود و این آشفته پویی،
بر این پریشان روزگاری چاره جویی.

...

در جاده صبح
با دامن پر، باز می گشتم -سبکبال-
سرشار از امیدواری!
می رفتم و می دیدمش باز،
در صبحگاه آفتابی:
نیلوفرستانی، سمنزاری، که جون عشق،
تا چشم می پیمود آبی!
از لا به لای شاخه ها از پشت نیزار
از دور، از دور...
او همچنان تا جاودان سرمست، مغرور!

To be, or not to be: that is the question:
Whether 'tis nobler in the mind to suffer
The slings and arrows of outrageous fortune,
Or to take arms against a sea of troubles,
And by opposing end them? To die: to sleep;
No more; and by a sleep to say we end
The heart-ache and the thousand natural shocks
That flesh is heir to, 'tis a consummation
Devoutly to be wish'd. To die, to sleep;
To sleep: perchance to dream: ay, there's the rub;
For in that sleep of death what dreams may come
When we have shuffled off this mortal coil,
Must give us pause: there's the respect
That makes calamity of so long life;
For who would bear the whips and scorns of time,
The oppressor's wrong, the proud man's contumely,
The pangs of despised love, the law's delay,
The insolence of office and the spurns
That patient merit of the unworthy takes,
When he himself might his quietus make
With a bare bodkin? who would fardels bear,
To grunt and sweat under a weary life,
But that the dread of something after death,
The undiscover'd country from whose bourn
No traveller returns, puzzles the will
And makes us rather bear those ills we have
Than fly to others that we know not of?
Thus conscience does make cowards of us all;
And thus the native hue of resolution
Is sicklied o'er with the pale cast of thought,
And enterprises of great pith and moment
With this regard their currents turn awry,
And lose the name of action. - Soft you now!
The fair Ophelia! Nymph, in thy orisons
Be all my sins remember'd.

گره می زنم

راه نرو!

...

من

همه ابرهای آسمان را

گریه می کنم

تو

همه خورشید خدا را

بتاب!

بی نهایت حضرت است این بارگاه                صدر را بگذار، صدر توست راه

" ما هم در سرازیر قدم هایمان

از خم و پیچ کوچه ای غریب گذشتیم..."

I'm writing this because what if tomorrow never comes?

 What if I never get to say good-bye

or give a you a BIG hug?

X: kheili khube adam bedune ye kasaye hastan ke dusesh daran...poshtesho darann.....age be komak ehtiaj dasht kutahi nemikonan va....
Y: kaamelan movaafegham!
X:man kheili be dustam miagm ke duseshun daram
X: mitarsam bemiram va una nadunan ke cheghadr duseshun dashtam

X و Y را پیدا کنید!

و ایستادم

تا دلم قرار بگیرد،

صدای پرپری آمد

و در که باز شد،

من از هجوم حقیقت به خاک افتادم.

بابا به خدا سخته آدم بودن!

نه این چنین رمیده و شکسته،

نه این چنین ضعیف و دل خسته،

فرو خواهم ریخت،

این چنان که منم...

باش و مگذار...

" رسولانی که همه الفاظ مقدس را یک شبه فراموش می کنند...کیستیم؟"

تو که می دانی شوق رؤیاهای پر از مرمر،

سهم من از مهربانی خداست...

تو که می دانی...

صدایی نمی آید...

"تگرگی نیست... مرگی نیست.... صدایی گر شنیدی صحبت سرما و دندان است...."

"نفس کز گرمگاه سینه می آید برون ابری شود تاریک... چو دیوار ایستد در پیش چشمانت..."

"نفس کین است پس...."

سینه مالامال درد است ای دریغا مرهمی...