حالا دیگر خیلی ترسوتر شده ام. دانه های مروارید این گردنبند، سنگینش کرده است، تاب می خواهد.

می ترسم مبادا رشته اش از دستم رها شود و باز من بمانم و دانه هایی که روزی دستانم را نورانی کرده بودند....

بیا و لطفی کن و دستی در دستانم بگذار و کمکی کن، نگذاریم بیفتد...

می دانی؟ تنها این نیست. دیگر تو و دوستیمان، بوی دعاهای قبل از افطار مرا می دهید...

خدایا نگهمان دار....

خدایا نگهمان دار....

این بار نمی خواهم از دل گرفته ام، یا خواهش های گمشده ام بگویم. دیگر برای خودم نگهشان می دارم. اگر هم ماندند عیبی ندارد، شاید سهم من از زندگی همین ها باشد.

دلگیر نشو، این بار کلامم شاید، حرف دل تو هم باشد...

می دانی، امروز، دیروز و این روزهای کذایی، بیشتر درگیر دل عاصی خودم بودم...

تو که حق داری، دیگر من را هم خسته کرده است. نمی دانم باید چه کنم. یاغی شده. رحم ندارد!

ولی می خواهم بدانی که درستش می کنم. این بار به هر قیمتی که شده... ولی برای بار آخر بگذر و بگذار تمنایی کنم...

از ترحم یا مهرش بسته به توست، بماند که تفاوتش برایم....[...]، ولی همیشه باش.... لااقل بگذار بدانم در این دنیای غریب، یکی همیشه هست....

می خواستم باز هم بنویسم....ولی می ترسم....کاش می دانستی حرف دلم را و عریان می دیدی اش و دیگر لازم نبود نگران این باشم که مبادا گفتنش، باعث شود خیالی کنی و باز....

چرا در هر نسیمی بوی خون است                        چرا زلف بنفشه سرنگون است

چرا پروانگان را پر شکسته است                           چرا هر گوشه گرد غم نشسته است

چرا مطرب نمی خواند سرودی                              چرا ساقی نمی گوید درودی....

رنگ رخ باخته است....

انگار این توقعات که نه، خواهش ها و التماس های من پایان ندارد.

کاش می دانستم چقدر آن چیزی هستم که قرار بود باشم. باور کن من هم هنوز می خواهم به قولم وفا کنم. ولی کاش همه چیز را بر گردن نازک من نمی گذاشتی. حتی خدا هم انگار مدتی است دل خوشی از من ندارد.

کاش می دانستی چقدر بالیدنت را، و پروازت را دوست دارم... حتی اگر آن قدر بالا بروی که دیگر هوای یاران قدیم به سراغت نیاید. و ای کاش می دانستی که این ها را برای خودت می خواهم.... نه فقط از تو، که از خدا هم.

کاش همیشه مثل روباه شازده کوچولو باشیم....یادت که هست؟

 اهلی......

و سخت تر از آن این که ببینی تعلل تو خاری می شود که دست دوستانت را می خراشد.

و این ها همه، در حالی است که هیچ جای حق با تو نیست!

حتی نمی توان توقع داشت که همیشه جزو "مهلت داده شدگان" باشی!

فرق من و شیطان چیست؟

این همون شعریه که می خواستم چند روز پیش بفرستم (البته قسمت آخرشو حذف کردم). این که نفرستادم واسه این بود که می ترسیدم ناراحت بشی. الآن هم ناراحت نشو لطفاً. به این عنوان بهش نگاه کن که لااقل یه شب، هی خوندم این شعر رو و فکر کردم که چقدر حرف دل من بود...

شاپری! شهريور است

گفتم شايد دوباره هوس رفتن کرده باشی

آخر اينطور که ميگويند

در اين حوالی ساده تر از من برای گم کردن پيدا نمی شود

تعارف نميکنم

مردم اينجا هم گاهی دلشان تنگ می شود

اما از قرار هيچ کس مثل من

به دوری تو نزديک و

به نزديکی تو دور نيست

بين خودمان بماند؛

ديگر تو هم برای شبهای چشم به راه اين سفر

هيچ پيغامی نمی فرستی

حتی از ديرترين دور دست پنهان خيالهايت

سلامی، شبيه يک بوسه...

چشم و دل ما را از هول باز نيامدن پر كرد.....

باور كن به خانه نرسيدن كلاغ مشهور آخر قصه ها
تقصير خواهش گمشده ي من نيست
من تنها دارم از اواسط زندگي با تو حرف ميزنم
دارم از انتهاي صبوري
از ميانه ي نگاه
از بلندي نفس گير كدام آخر خط
از همان ابتداي شوق آنسوتر علاقه با تو حرف ميزنم
وقتي تو نبودي خدا ميداند
پرنده ي بي آشيان حيات ما
در خواب كدام همسايه پرپر ميزد
هنوز هم انگار جايي از اين شهريور
طوري شبيه آخرين شعري ست كه از تو شنيده ام
پياله ي برنجي آب
قرآن قديمي چرمي
سكه هاي سربي سياه
چه سينه ي سنگيني
حالا بگير بنشين و تا ميتواني باران را پنهان كن
هي ! چشم به راه پله هاي ساده ي فروردين
تنها شدي پسر...
مگر نميدانستي بدرقه كار بزرگتر هاست

بشنوید

در بيان روزه و آن در شريعت امساک است از مفطرات و در حقيقت اعراض است از التفاط به جميع کائنات. و گفته‌اند روزه‌ی جسد، باز ايستادن است از طعام و روزه‌ی دل نگاه داشتن دل است، از وساوس آثام. روزه‌ی روح عدم التفاط است به کل آنام و روزه‌ی دل استغراق است در بحر مکاشفه و مشاهده علی‌الدوام.
آنکه روزه‌ی صورت دارد افطار او در شب باشد و آنکه روزه‌ی معنی دارد افطار او در وقت لقاء رب باشد که «صوموا وافطروا لروئيته»

روزه گوید کرد تقوی از حلال
در حرامش دان که نبود اتصال
هست گربه‌ی روزه‌دار اندر صیام
خفته کرده خویش بهر صید خام 
کرده بدظن زین کژی صد قوم را
کرده بدنام اهل جود و صوم را 
لب فرو بند از طعام و از شراب
سوی خوان آسمانی کن شتاب
اين دهان بستی دهانی باز شد
که او خورنده لقمه های راز شد
ضیف با همت چو ز آشی کم خورد
صاحب خوان آش بهتر آورد
ای پدر الانتظار الانتظار
از برای خوان بالا مردوار

البته حرف هایش دقیقاً چیزی نیست که احساس من است، ولی بی ربط هم نیست...

ما ز یاران چشم یاری داشتیم               خود غلط بود آنچه می پنداشتیم

تا درخت دوستی برگی دهد                  حالیا رفتیم و تخمی کاشتیم

گفت و گو آیین درویشی نبود                  ور نه با تو ماجراها داشتیم

شیوه ی چشمت فریب جنگ داشت        ما ندانستیم و صلح انگاشتیم

گلبن حسنت نه خود شد دلفروز             ما دم همت بر او بگماشتیم

نکته ها رفت و شکایت کس نکرد                 جانب حرمت فرو نگذاشتیم

گفت خود دادی به ما دل حافظا               ما محصل بر کسی نگماشتیم

چه غریب است افتادن دلی ساده میان رفت و آمد مردم رنگ به رنگ

اصلا دل را باید در قابی گرفت

وبه دیواری از خانه آویخت

که هرکس می آید پشت به دل بیاید

وهرکس می رود رو به دل برود

بیداز نشینی های بعد از سحر، برایم خیلی دوست داشتنی تر از آن است که از ترس چرت زدن سر کلاس ها به خاطر خواب سه ساعتی دیشب، از دستش بدهم. نشسته ام و می خواند:

"ربنا لا تزغ قلوبنا بعد اذ هدیتنا.... "

خدایا....خدایا....خدایا.....می دانی چقدر دلم برایت تنگ شده است؟ یادت هست دستت را می گرفتم؟

کمکم کن!

"ربنا آتنا من لدنک رحمة..."

"ربنا افرغ علینا صبرا..."

خیلی قبل تر، فکر می کردم خیلی راحت می شود تبدیل به آنی شد که می خواهی. گمان می کردم مشکل همه، ندانستن و یقین نداشتن است... ولی باید ملامت کشید...بلا کشید...بدون این ها هم نمی شود! راه دیگری هم نیست!

در جگر لیکن خاری.... از ره این سفرم می شکند....

پ.ن: پنج شنبه ها، ۸ تا ۱۲ صبح کلاس زبان دارم.

پ.ن۲:آدم با زبون روزه از صبح تا ۶:۳۰ بعد از ظهر سر کلاس باشه، اونم وقتی که ۱:۳۰ تا ۳:۳۰ تربیت داره، چی ازش میمونه؟؟؟ برنامه چهارشنبه هامه! افطاری چی ببرم با خودم؟ "ربنا"ی شجریان و اذان مؤذن زاده رو که حتماً می برم!  این شکم بیچاره چی؟

چو مومن آینه مومن یقین شد                    چرا با آینه ما رو گرانیم؟

کریمان جان فدای دوست کردند                   سگی بگذار،ما هم مردمانیم

غرض ها تیره دارد دوستی را                      غرض ها را چرا از دل نرانیم؟

گهی خوشدل شوی از من که میرم             چرا مرده پرست و خصم جانیم؟

چو بعد مرگ خواهی آشتی کرد                  همه عمر از غمت در امتحانیم

کنون پندار مُردم، آشتی کن                       که در تسلیم ما چون مردگانیم

چو بر گورم بخواهی بوسه دادن                 رخم را بوسه ده، کاکنون همانیم

خمش کن مرده وار ای دل ازیرا                    به هستی متهم ما زین زبانیم

از کنار این برف ها

به این سادگی نگذر

نگاه کن !

این ها

جای پای پرنده ای کوچک

بر روی برف ها نیست

کسی

روی برف ها

گریه کرده است !

واي بر من ، همچنان مي سوزد اين آتش
آنچه دارم يادگار و دفتر و ديوان
 و آنچه دارد منظر و ايوان
 من به دستان پر از تاول
اين طرف را مي كنم خاموش
وز لهيب آن روم از هوش
ز آن دگر سو شعله برخيزد ، به گردش دود
 تا سحرگاهان ، كه مي داند كه بود من شود نابود
 خفته اند اين مهربان همسايگانم شاد در بستر
صبح از من مانده بر جا مشت خاكستر
واي ، آيا هيچ سر بر مي كنند از خواب
 مهربان همسايگانم از پي امداد ؟
سوزدم اين آتش بيدادگر بنياد
مي كنم فرياد ، اي فرياد ! اي فرياد